کتاب «گلهای جاویدان»

کتاب «گلهای جاویدان» با مقدمه دکتر شاهین فرهت به زودی به دست علاقه مندان برنامه گلها خواهد رسید...

***

راه های ارتباطی با صفحه «گلهای جاویدان»:

کانال «گلهای جاویدان» در تلگرام:

https://telegram.me/golhayejavidan1
 

صفحه اینستاگرام «گلهای جاویدان» :

https://www.instagram.com/golhayejavidan1

صفحه فیسبوک «گلهای جاویدان» :

https://www.facebook.com/Golhaye-Javidan-1212746808779684
 

کانال «کتاب گلهای جاویدان» در تلگرام:

https://telegram.me/golhayejavidan3
 

 

استاد محمود محمودی خوانساری

استاد محمود محمودی خوانساری

عکسی از استاد محمودی خوانساری

محمود محمودی خوانساری

محمودی خوانساری، محمود (۱۳۱۳-۱۳۶۶ ش)

خوانندۀ آواز و تصنیف‌های كلاسیك ایرانی و در واقع، هنرمندی همطراز با چهار خوانندۀ برنامۀ گل‌ها (بنان، شهیدی، قوامی و گلپایگانی). او در خانواده‌ای از روحانیت سنتی شهر خوانسار و با صدای خوش موروثی متولد شد. تحصیلاتش را در فضای سنتی مکتب‌خانه‌های خوانسار ادامه داد. در موسیقی، خود آموخته بود و هنرش را با شنیدن صفحه‌های  استادان آواز، فرا گرفته بود. از سال ۱۳۳۷ ش در رادیو شیراز و بعد از آن در رادیو تهران، فعال شد و به عنوان خواننده‌ای با استعداد و پُر احساس و دارای بیانی شكوهمند و سرشار از حس عارفانه، بین اهل موسیقی شهرت یافت. هنر او، مورد توجه داوود پیرنیا قرار گرفت و به اشارۀ پیرنیا، ارجمندترین تكنوازان گل‌ها از جمله مرتضی محجوبی و فرهنگ شریف، پرویز یاحقی و رضا ورزنده با او برنامه‌هایی را ضبط كردند كه از ماندگارترین آثار برنامۀ گل‌هاست.

او بعدها دورۀ اوج خود را همراه با اسدالله ملك و حبیب‌الله بدیعی گذراند و برنامه‌های بسیاری از هنر آوازخوانی را ضبط کرد. محمودی خوانساری به‌ندرت تصنیف و آهنگ  ترانه می‌خواند و آنچه را كه خوانده، حاكی از سلیقۀ عالی و سخت پسند اوست. وی هم‌چنین در پایان هر برنامۀ آوازی، ملودی‌هایی را انتخاب می‌كرد و در قالب‌های ضربی، با ابتكارهای مخصوص به خود می‌خواند. نه تنها صدا و بیان هنرمندانۀ محمودی خوانساری، بلكه روش زندگی او كه سرشار از شوریدگی عارفانه و پرهیزكاری و رنج و ریاضت بود، در نسل خود، نمونه‌ای ارائه داد كه نظیری نداشت و همان زندگی سرشار از رنج و ریاضت، سبب تأثیرگذاری آوازهایش بین مردم و میان موسیقیدانان شد.

او در انتخاب شعر نیز وسواس فراوان به خرج می‌داد و اشعاری را انتخاب می‌كرد كه محتوای آنها، بیان‌كنندۀ غم‌های او و گویای زبان حال درونی وی بود. او خود را مدیون برنامۀ گل‌ها و سرپرستی داوود پیرنیا و هوشنگ ابتهاج می‌دانست و معتقد بود كه برای هنرمندانی مثل او كه به تلویزیون و سینما و كاباره و درآمدهای كلان اعتنایی نداشتند و دنبال بیان روحیۀ عارفانۀ خود بودند، برنامۀ گل‌ها تنها جایی بود كه پناهگاه این‌گونه هنرمندان صوفی مسلك بوده و هنر آنها را در جایگاهی مناسب و ارزشمند معرفی می‌كرد. از این‌رو، گل‌ها و محمودی، در شهرت یکدیگر سهیم بودند. از هنر آوازخوانی محمودی خوانساری آثار متعددی منتشر شده است. بیشتر این آلبوم‌ها از برنامۀ گل‌ها و بعضی از آنها، برنامه‌های خصوصی او در منزل دوستانش هستند كه گاه از غم و اندوهی بسیار عمیق و حالی بسیار عارفانه با بیانی بلیغ و برازنده، حكایت می‌كنند.

زندگی او كه در فقر و تجرد سپری می‌شد، بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ش و خانه‌نشینی هنرمندان، تبدیل به یك تراژدی تمام عیار شد و او آخرین برنامۀ آوازی خود را در پاییز ۱۳۵۷ ش همراه سه‌تار احمد عبادی از رادیو تهران خواند. از آن پس، بیماری‌های مختلف، انزوا، فقر مالی و محرومیت از خواندن، او را از پای درآورد. درحالی كه هنوز، بزرگترین استادان نسل قبلی گل‌ها كه حیات داشتند، او را به هنرمندی ستایش می‌كردند. شرح زندگی او در کتاب مرغ شباهنگ، نوشتۀ حمید بحرینی (تهران، فکر روز، ۱۳۷۶ش) منتشر شده است. از آثار منتشر شده‌اش می‌توان «آواز محمودی خوانساری»، (یک نوار کاست)، تهران، سروش، ۱۳۷۷ش را نام برد. 

منبع: سایت گلها

محمودی خوانساری؛ استادی بزرگ

محمودی خوانساری؛ استادی بزرگ

درباره استاد محمودی خوانساری آنچه از هنر و سلوک او گفته و نوشته شده بسیار است؛ بسیاری، خصوصیات رفتاری وی را ستوده و شماری دیگر از مختصات هنری او سخن به میان آورده‌اند؛ «حمید تجریشی» که خود از بستگان محمودی بوده، در کتاب خود با عنوان «مرغ شباهنگ» شرح و احوال زندگی این هنرمند را با حوصله و تفصیل نگاشته است؛ جراید نیز هرساله در سالمرگ او به یادش می‌نویسند؛ اما به‌راستی چه مؤلفه‌هایی موجب شده است تا نام «محمودی خوانساری» در فهرست جاودانه‌های موسیقی این مرز و بوم ثبت و ضبط شود؛ حال آنکه به لحاظ خصوصیات آوایی، محدوده صوتی محمودی از بسیاری آوازخوانان زمانه خود کمتر بود؟

● ژرفنایی از سر شوریدگی
...نخستین مشخصه محسوس در آوای محمودی «ژرفای دست‌نیافتنی» نوای اوست؛ شوریدگی منحصر بفرد محمودی و امتزاج صحیح آن با هنرش، عمقی به آواز او بخشیده است که دستیابی به آن، به معنای درک دقیق چنین عمقی، به دشواری صورت می‌پذیرد و همین مشخصه است که هر شنونده‌ای را در پی بردن به کنه آنچه در آواز «محمودی خوانساری» نهفته است، تشنه‌تر می‌کند.
آوای محمودی، اندوخته‌های وجود سوختگان عشق را فریاد می‌زند و در این فرایند، آن‌چنان صادقانه عمل می‌کند که برای نیوشندگان آگاه و یا حتی عوام موسیقی، جذابیتی کم‌نظیر می‌آفریند؛ جذابیتی که سخت‌اندیش‌ترین موسیقی‌دانان را نیز به سوی خود کشانیده و زبانشان را به تحسین برگشوده است.

● صداقت
دومین خصیصه مشهود در آثار آوازی محمودی، ایجاد هم‌گونی کم‌نظیر در برخورد دوسویه احوالات درونی او با کلامی است که خود با وسواسی فراوان به گزینش آن دست می‌یازید؛ محمودی در بیان سوز آتش وجود خود، گویاترین اشعار را در قالب رساترین ابیات ممکن به کار می‌برد. او اصولاً در رویکرد کلامی آوازش هیچ‌گونه «محافظه‌کاری» را به رسمیت نمی‌شناخت و درست به همین سبب بود که در گزینش کلام، دچار کلیشه‌های معمول زمانه ما نمی‌شد؛ همان چیزی که می‌توان با تعبیر «اپیدمی حافظ‌خوانی» که خود ناشی از ضعف درونیات بسیاری از آوازخوانان معاصر است، از آن یاد کرد. محمودی جز مواردی اندک که به خواندن اشعاری از حافظ و سعدی مبادرت ورزیده، هر کلام زیبایی را که به بهترین نحو بیانگر احوالات درونی‌اش بوده، با زیور صدای خویش آراسته است. در آثار آوازی محمودی، غزلیاتی از شعرایی چون فروغی بسطامی، عراقی، غبار همدانی، رهی معیری، شهریار، نظام وفا، علی اشتری، علی‌رضا تبریزی و ابراهیم باستانی پاریزی به چشم می‌خورد؛ رویکردی که شاید بسیاری از آوازخوانان معاصر از آن غافل مانده باشند.

● استقلال و یگانگی صوت
ماهیت صوتی «محمودی خوانساری»، کاملاً مستقل و بری از هرگونه تقلید از هر آوازخوان دیگر بود. چنین استقلالی علاوه بر آنکه نام محمودی را به‌عنوان آوازخوانی خلاّق در جامعه موسیقی ایران مطرح می‌کرد، در کلی‍ّت فضای موسیقی زمانه شرایطی را فراهم آورده بود که تنوع رنگهای صوتی در آن را افزون می‌نمود؛ به‌جز محمودی دیگر آوازخوانان زمان، هریک ماهیتی خاص از آواز را به شنوندگان موسیقی ایرانی ارائه می‌کردند که صد البته در این میان متاع محمودی مرغوب‌تر از سایرین بود. صدای محمودی، بی‌هیچ زحمتی برای تقلید، تنها صدای محمودی بود؛ این ویژگی آن‌چنان به خود او تعلق داشت که هنوز پس از گذشت سالیان دراز از زندگی هنری و مرگ وی، هیچ‌یک از هنرجویان و هنرمندان حوزة آواز ایرانی نتوانسته‌اند صوتی حتی نزدیک به صوت محمودی را از حنجره استخراج کنند. این ویژگی آواز محمودی، لااقل از آن جهت که هنرجویان رشتة آواز را از تقلید صوت دیگر آوازخوانان برحذر دارد، حائز تأمل و تعمق است؛ گو اینکه در حال حاضر تقلید از ذات صوت، آن‌چنان شیوع یافته که مقلدین حتی مخرج برخی حروف را ـ که مختص حالات ذاتی لب و یا فکین هر فرد است ـ به تقلید می‌نشینند و بر آن تفاخر نیز دارند.

منبع: سایت ایران صدا

آواز دشتی با همکاری استادان محمودی خوانساری و فخری ملک پور

برنامه ای بسیار زیبا و سراسر پر از شور و حال که احتمالاً در یک محفل خصوصی ضبط شده، حاصل همکاری استادان محمود محمودی خوانساری و خانم فخری ملک پور است. چهار مضراب بسیار زیبای دشتی که در ابتدای برنامه دل از هر صاحب دلی می رباید، دقیقاً به سبک و شیوه استاد مرتضی خان محجوبی است و خانم ملک پور آن چنان متبحرانه با پنجه های تند و سریع و البته با لطافت و مالش هایی خاص این اثر را خلق کرده اند که به سختی می توان درک کرد که نوازنده این اثر شخصی غیر از مرتضی خان است. این برنامه گران بها را که حاصل ذوق و احساس این دو استاد برجسته می باشد، به شما دوستان تقدیم می کنیم:

غزل آواز

ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا

به وصل خود دوایی کن دل دیوانهٔ ما را

علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد

مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

هنرمندان: استاد محمودی خوانساری (آواز)

استاد فخری ملک پور (پیانو) - نوازنده تنبک: ؟

آواز در مایه: دشتی - غزل آواز: سعدی

دانلود آواز دشتی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

دانلود آوازی با صدای استاد محمودی خوانساری

یادی از زنده یاد استاد محمودی خوانساری

بدون شک استاد محمود محمودی خوانساری یکی از بزرگترین و کم نظیرترین خواننده های تاریخ موسیقی ایرانی بوده و هستند. اگر نگاهی اجمالی به زندگی تقریباً کوتاه این استاد ارجمند داشته باشیم خواهیم دریافت که این استاد فرزانه یکی از با شخصیت ترین و با اخلاق ترین هنرمندان این مرز و بوم بوده اند. زندگی پر دغدغه و عاشقانه استاد محمودی که پر از غم و غصه و تنهایی بوده ایشان را به شیدایی کشانیده بود. صدای با احساس و حزین استاد محمودی چند وقتی است که بیش از پیش روح مرا تسلی می بخشد. بدون شک این استاد ارجمند از لحاظ سبک و شیوه خوانندگی از خوانندگان طراز اول موسیقی فاخر ایران هستند. یادم می آید که چند وقت پیش که با استاد گلپا صحبت می کردم ، صحبت از استاد محمودی به میان آمد که استاد گلپا از دوست و یار دیرینه خود به نیکی تمام یاد کردند و ایشان را یکی از بزرگترین خوانندگان موسیقی ایران قلمداد کردند.

در این پست یکی از زیباترین برنامه های استاد خوانساری را در قالب برنامه موسیقی ایرانی تقدیم می کنم.در این برنامه که در دستگاه سه گاه تنظیم یافته استاد خوانساری به اجرای تصنیف و آواز می پردازند. آغازگر برنامه تصنیفی بسیار زیبا با غزلی بسیار دلنشین از دیوان شمس مولاناست:

من مست و تو دیوانه ، ما را که برد خانه

صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

در شهر یکی کس را هشـیار نمی بینم

هـر یک بتـر از دیگـر  ، شـوریـده و دیوانه

جـانا  به  خـرابـات آ  تا لـذت جـان بینی

جان را چه خـوشی باشد بی صحبــت جانانه

هر گوشه یکی مستی دستی زده بر دستی

زان ساقی سرمسـتی با ساغـر شاهانه

تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می

زین وقـف به هشـیاران مسـپار یکی دانه

شمس الحق تبریزی از فتـنه چه پرهیزی

اکنــون که در افـکـنـــدی صد فتــنـه فتانه

***

غزل آواز

من عاشـق جانبازم از عشـق نپرهیزم

من مســت سـراندازم از عـربـده نگریزم

گوینــد رفـیــقانم از عـشــق نپـرهیـــزی

از عشـق بپـرهیــزم پس با چه درآمیزم

پروانه دمسازم می سوزم و می سازم

از بی خودی و مستی می افتم و می خیزم

گر سر طلبی من سر در پای تو اندازم

 ور زر  طلبـی  من زر اندر  قدمـت ریزم

فـردا که خلایـق را از خـاک برانگـیـــزند

بیچاره من مسکین از خاک تو برخیزم

***

پس از آواز ، پایان بخش برنامه اجرای مجدد تصنیف ابتدای برنامه است.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

موسیقی ایرانی (موج FM)

هنرمندان : زنده یاد استاد محمودی خوانساری (آواز) ، استاد همایون خرم (ویولن)

زنده یاد استاد لطف الله مجد (تار) ، استاد مجید نجاهی (سنتور) ، استاد محمود رحمانی پور (عود)

زنده یاد استاد حسین همدانیان (تنبک)

غزل تصنیف برنامه : مولانا

غزل آواز برنامه : ؟

دانلود موسیقی ایرانی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

این برنامه موسیقی ایرانی اعلام برنامه ندارد. معرفی نوازندگان این برنامه را با توجه به تجربیات و شناختی که از سبک و شیوه نوازندگی آنان داشتم استخراج کرده ام که امیدوارم جملگی درست باشند.

بیوگرافی استاد محمود محمودی خوانساری

محمود محمودي خوانساري به سال1313هجري شمسي درشهر زي ب اوسرسبز خوانسار در خانواده اي متقي ديده به جهان گشود. پدرش حجت الاسلام آقا سيد جمال الدين محمودي كه از مقبوليت و احترام بسزايي در ميان قاطبه ي اهالي خوانسار برخوردار بود، از همان اوان كودكي محمود به وي توجه خاصي مبذول مي داشت، زيرا عميقا به طبع حساس فرزندش پي برده بود. ه همين لحاظ محمود را زير نظر گرفته و در فرصت هايي كه به دست مي آورد فرزند دلبندش را با اصول مقدماتي فقه و عربي و آثار ادبا و شاعراني نظير :سعدي،حافظ،مولانا و غيره آشنا مي نمود. صوت دلنشين محمود در همان دوران خردسالي همگان را به تحسين و اعجاب وا ميداشت و او كه راه خود را شناخته بود با اشتياق زائدالوصفي به آواز خوانندگاني مانند:طاهرزاده ،اديب خوانساري و تاج اصفهاني گوش فرا مي دادو با استفاده ازهوش سرشار و استعداد خداداداش از صداي اين بزرگان بهره مي گرفت، مضافا اين كه در سال 1325با احداث كارخانه برق در شهر خوانسار امكان به كارگيري از راديو در سطح گسترده تري براي مردم فراهم گرديد و محمود با شنيدن آواي هنرمندان موردعلاقه اش همه چيزرابه فراموشي مي سپرد.

درسال1326پدرش به طور ناگهاني رخت از اين جهان بربست و فقدان پدر ضربه سختي به روح حساس محمود وارد ساخت و از طرفي او چون محيط خوانسار را براي پرورش و اعتلاي استعداد بي كران خود محدود مي ديد،مدت زمان كوتاهي پس از درگذشت پدر به تهران عزيمت و در مدرسه اديب به ادامه تحصيل پرداخت و ضمن آن از هر فرصتي به منظور فراگيري رديفها و گوشه هاي موسيقي ايراني استفاده ميكرد و در اين راستا به تدريج پايش به محافل هنري گشوده شد و با هنرمنداني فراخور سن و موقعيت آن زمان خويش آشنا گرديد.
درسال1335استادابوالحسن صبا در محفلي باصداي محمودي خوانساري آشنايي حاصل نمودو به مصداق قدر زر زرگر شناسد،اين ابر مرد موسيقي اصيل ايراني ،صوت محمودي را بسيارگرم و با اصالت يافت و به نامبرده علاقمند گرديد و از وي دعوت نمود تا نسبت به تكميل رديفهاي موسيقي وگوشه هاي مختلف ومتنوع هنرآواز زيرنظر وي به كار بپردازد و به تصديق كساني كه ناظر و مطلع بر ديدارهاي بعدي استادابوالحسن صباو محمودي خوانساري بوده اند، استادصبا به دليل شناخت صحيحي كه از نجابت و شخصيت و نيز آينده صداي محمودي به دست آورده بود در كار تعليم وي اصرار و علاقمندي زيادي نشان مي داده است لكن متاسفانه بعلت درگذشت استاد صبا اين ارتباط ديري نپاييد و محمودي خوانساري درسال 1337تهران را به قصد شيراز ترك و در آنجا با راديو شيراز به همكاري پرداخت.استادمحمود محمودي خوانساري علاوه بر اجراي برنامه، سرپرستي موسيقي اصيل راديو مذكور را نيز به عهده داشت.برنامه هاي هنري محمودي خوانساري با اقبال مردم شيراز روبرو و به سرعت چهره اي شناخته شده بشمار آمد. اين هنرمند در نيمه دوم سال 1338 به تهران مراجعت و به دعوت شادروان داود پيرنيا در برنامه مشهور "گلها"به همكاري پرداخت. اولين كار هنري محمودي خوانساري "برگ سبز شماره 56"بود و از آن پس آثار ارزنده متعددي را تحت عناوين:"گلهاي رنگارنگ،برگ سبز،شاخه گل و گلهاي تازه" دركنار اساتيد و هنرمندان بزرگي چون شادروان :مرتضي محجوبي،احمد عبادي،حبيب الله بديعي ،پرويز ياحقي، همايون خرم، حسن كسائي، جليل شهناز، فرهنگ شريف و شادروانان لطف الله مجد و رضا ورزنده به وجود آورد.
محمودي خوانساري در آواز از صدايي گرم و سبكي مخصوص به خود برخوردار بود. وي ضرب را خوب مي شناخت و مي نواخت و در اجراي قطعات ضربي احاطه اي كامل داشت و به سه تار نيز علاقمند و آشنا بود. وي در اثر مطالعات مستمر در امر شعر و موضوع تلفيق شعر و موضوع تلفيق شعر و هنر آواز شناخت عميقي در اين راه كسب نموده بود كه در آثار جاودانه وي اين تاثير به خوبي مشاهده مي شود.

محمود محمودي خوانساري از سال1349در برنامه "نوايي از موسيقي ملي" كه با سرپرستي اسدالله ملك و همكاري دكتر منوچهر جهانبگلو تدارك مي يافت همكاري فعالانه اي را آغاز نمود. "نوايي از موسيقي ملي" به سرعت در ميان هنر دوستان و عاشقان موسيقي اصيل مقبوليت يافت و ترانه هاي ارزنده و به يادماندني "مرغ شباهنگ" در مايه افشاري،"ميخانه"در مايه دشتي، "سكوت ومستي"در سه گاه هر سه از ساخته هاي با ارزش اسدالله ملك و "لاله پرپر" ساخته فرهنگ شريف،حاصل همكاري محمودي خوانساري با برنامه"نوايي از موسيقي ملي" طي اين سالها مي باشد. طي مصاحبه هايي كه با محمودي خوانساري بعمل آمده،وي همواره عنوان مي داشته كه قبيله اش همه از عالمان دين بوده اند و به دليل همين قرابت و وابستگي زندگي و آثار هنري وي محشون از جنبه هاي روحاني و عرفاني بوده و از معنويت خاصي برخوردار مي باشد. اين هنرمند آزاده از شركت در محافل و مجالسي كه با روح هنر واقعي مغايرت داشت دوري مي جست و در جهت اعتلاي هنر خود تلاشي وافر داشت. استاد محمودي همواره خود را يك طلبه مي دانست و با تواضع عنوان مي داشت كه از همه بزرگان موسيقي ايران كسب فيض كرده و همه را استاد خود بشمار مي آورد، استاد فرزانه با وجود فرصت هاي بسيار مناسبي كه وي را قادر به استفاده در امور مادي در سطحي بالا قرار مي داد،با اعتقاد به اين كه هنر يك وديعه الهي است هرگز خود را آلوده موقعيت هاي كاذب نكرد و در انزوا و بي نيازي كامل زندگي را سپري و سرانجام در دوم ارديبهشت ماه سال 1366هجري شمسي دنياي فاني را ترك و روحش به گلشن رضوان پرواز نمود.روانش شاد.

حضور گسترده و بي سابقه علاقمندان به هنر آواز موسيقي اصيل و سنتي و توده مردم در مجالس متعددي كه به مناسبت در گذشت اين هنرمند دل سوخته برگزار گرديد و نيز تجليل بي سابقه رسانه هاي گروهي از استاد محمودي خوانساري خود گواه بر وجود صفات بارز فوق الذكر نزد اين هنرمند والا بوده است.